Ok, ik heb gelogen, mijn vorige post was niet de laatste. Dat is deze en wel om mijn nieuwe weblog aan te kondigen! KLIK

Ik ga nog een domeinnaam aanvragen (iets als www.joener.com ofzo), maar zolang die nog niet bestaat is het misschien handiger om de volgende link even op te slaan oid: http://101736.leerling.lekenlinge.nl/weblog/

Beste mensen,

jullie hebben vast wel gemerkt dat ik de laatste tijd nog amper blog. Inspiratiegebrek? Tijdgebrek? Ik weet het niet, maar ik ben vooral bezig met het bouwen van mijn eigen site met informatica. Ik heb inmiddels genoeg kennis opgedaan om mijn eigen weblog te kunnen bouwen. En nu ik ook nog het geweldige bericht binnenkreeg dat we vanaf komende week een gratis reclamebalkje krijgen op onze weblog heb ik besloten: Ik houdt het hier voor gezien, dit is definitief mijn laatste bericht hier!

O, en als m’n nieuwe weblog klaar is krijgen jullie dat natuurlijk meteen te horen. De site – die nu nog zwaar under construction is – kun je alvast vinden op http://101736.leerling.lekenlinge.nl/

Doei!

…hoe de spin met zijn achterpoten de nog levende vlieg inpakte en verstikte, zonder hersens te hebben om te bedenken hoe hij dat zou kunnen aanpakken. En toen ik vervolgens bedacht dat mensen wxc3xa9l hersens hebben gexc3xabrfd van de xc3xa9xc3xa9ncellige wezentjes waaruit alles gexc3xabvolueerd zou zijn en dit soort dingen kunnen bedenken, computers kunnen maken en loze logs kunnen plaatsen…

… wist ik dat er wel een God mxc3xb3est zijn…

Het is weer tijd voor de schoolmusical! Dit jaar is het Chicago geworden en ik heb er ongelooflijk veel zin in! Mocht je nog willen komen, alleen voor de zaterdagmiddag zijn nog kaartjes =) In ieder geval, gaat een vet weekend worden! Zondag ook nog eens het JDC-uitje, kan niet wachten!

Mocht je nou niet kunnen komen, dan zul je het moeten stellen met het onderstaande fragment uit de film:

Vanaf nu heb ik nog iets meer dan vier weken les, 21 dagen als ik het goed heb, dus dat is nog 7x muziek, 7x gym, 11x engels, 9x frans, 13x wiskunde, 8x nederlands, 4x maatschappijleer, 9x duits, 10x geschiedenis en nog 5 lesjes informatica. En dan heerlijk een aantal weekjes zomervakantie en dan…

weer een schooljaar…

Maar, wel m’n examenjaar! En ik heb vandaag eens zitten denken wat ik daarna ga doen en het komt er op neer dat ik het nog niet weet. De PABO wel weer een beetje op de achtergrond geschoven, grafische vormgeving ook, ik heb wel liever iets ‘meer inhoud’, zoals mijn maatschappijleerdocent het verwoordde. Dan komt toch geschiedenis weer bovendrijven, of misschien sociologie, criminologie (vond Marjolijn iets voor mij)… iets in die richting. Ik heb vandaag de tip gekregen om vooral te kijken naar wat me een leuke studie lijkt en dan kom je heus wel op je pootjes terecht. Eerlijk gezegd is dat ook al best wel hoe ik er over dacht, dus dat komt mooi uit… en dan kom ik toch inderdaad wel dicht bij geschiedenis in de buurt, religie vind ik ook wel interessant, maar dan wil ik niet theologie ofzo gaan studeren, wel iets algemeners… ik zoek nog ff rustig verder, heb nog een jaar

Ok… iets minder…

Ik blijf toch ff in dezelfde sfeer hangen met bloggen… Ik heb namelijk op de dag van mijn lange log het Flevo-jubileum-boekje binnengekregen en guess what… mijn verhaal staat erin… je zou bijna denken dat er iemand daarboven is die mij wat wil zeggen ofzo

Op dit moment drukt dit verhaal dus niet mijn gevoel uit, maar ik vond het heel interessant om het te lezen (al heb ik het zelf geschreven), omdat ik dat toen dus inderdaad op deze manier heb ervaren. En het is eigenlijk wel een leuke samenvatting van mijn geloofsleven tot een bepaald punt… Maar goed, genoeg geluld.

xe2x80x9dLaatst hadden we het bij de Jeugdgroep van de kerk (de baptistengemeente, even voor de duidelijkheid) over "The art of connecting". Het idee was dat je niet zomaar allemaal mensen moest gaan overdonderen met het verhaal van Jezus, maar dat je moet zorgen dat het verhaal van jou en het verhaal van de ander dichter bij elkaar komen. Vervolgens moesten we over ons eigen verhaal gaan nadenken en het in grote lijnen opschrijven. Toen pas besefte ik wat Flevo eigenlijk voor invloed op mijn leven had gehad: 

Van mijn geboorte tot mijn 12e was mijn geloofsleven eigenlijk stabiel, ik werd christelijk opgevoed en maakte me er allemaal niet zo druk om. Rond mijn twaalfde ging ik over het geloof nadenken en ik kwam toen tot de conclusie dat God niets anders was dan een gedachte, een gedachte waardoor mensen mooie – of juist slechte dingen gingen doen.

In diezelfde periode ontstonden in Nederland problemen met Pim Fortuin en later Theo van Gogh. Omdat ik voornamelijk met mensen uit de omliggende dorpen omging, kreeg ik veel te maken met racisme. Uiteindelijk ging ik zelf ook rascistisch denken: in het begin vond ik alleen dat allochtonen beter moesten integreren, maar niet veel later liep ik met Holland-vlaggetjes op mijn tas en jas rond. Het scheelde niet veel of er had een Lonsdale-logootje op mijn trui geprijktxe2x80xa6

Toen ik 15 was (2005), hadden mijn denkbeelden wel zo’n beetje het dieptepunt bereikt. Ik had zelfs wilde plannen om Pim Fortuin op te volgen! Toen ging er vanuit onze (PKN)kerk een groepje naar het Flevo Festival toe. Ik had er leuke verhalen over gehoord en ik wilde heel graag mee. Gelukkig kxc3xb3n ik deze keer ook mee en ik genoot enorm van alles wat ik daar meemaakte. Het laatste concert, de afsluiting op de zaterdagavond, was de Newsboys. Exc3xa9n van hun laatste nummers was "Blessed be Your Name" en iedereen stak z’n handen in de lucht. Eigenlijk durfde ik niet mee te doen, ik schaamde me tegenover de groep waarmee ik was, maar de drang was te sterk en op een gegeven moment stak ik mijn armen allebei hoog in de lucht. Ik sloot mijn ogen en in eerste instantie voelde ik een heleboel liefde, een enorme golf van liefde. Tranen sprongen in mijn ogen en ik begon God te vertellen hoeveel ik van Hem hield. Meteen daarna voelde ik weer een golf van emotie, maar deze keer kwam het van mijzelf. Ik schaamde me kapot tegenover God dat ik zo racistisch was geweest, "Heb je naaste lief als jezelf" was bij mij ver te zoeken geweest die tijd. Ik vroeg God of Hij me wilde vergeven en weer voelde ik die enorme Liefde op me afkomen. 

Toen ik thuis kwam was het eerste dat ik deed de vlaggetjes van mijn jas en tas afrukken, ik moest er niks meer van hebben!xe2x80x9d

Noot van de redactie: Op Flevo 2006 en ook in een doopdienst daarna werd Jeroen diep door God geraakt en heeft echt de keuze voor Hem kunnen maken. xe2x80x9cIk weet dat ik nog lang niet altijd de juiste weg neem, maar ik doe m’n best en ik weet dat ik bij God altijd overnieuw mag beginnen.xe2x80x9d

Onderstaande is een reactie op het moment dat het er allemaal uitbarstte bij mij… Ik meende het dus allemaal wel op dat moment, maar het is wel een beetje doorgeslagen… En omdat ik geen zin heb om het te veranderen (dan kan ik ‘m elke dag wel weer opnieuw veranderen) laat ik het allemaal gewoon staan. Hou dit iig ff in je achterhoofd (mijn reactie op die log):

Thnx voor de reacties ^^
Zoals ik inmiddels heb gepost was het wel ff gwn een waterval die er(ietwat extreem) uitkwam, ik heb nl. inmiddels alweer gemerkt dat ikwel degelijk geloof, alleen is het op een andere manier dan waar ikhiervoor in was gegroeid. Maar op dit moment weet ik het echt even nietmeer… Ienje heeft mij de tip gegeven om het maar gewoon op me af telaten komen en dat ben ik dan ook van plan… dus… binnenkortprobably more =)

Lieve God, bij gebrek aan een concretere naam.

God is namelijk niet het goede woord. "God" doet mij denken aan de God waarin ik tot eergisteren heb geloofd. Of althans, het beeld van God waar ik tot eergisteren in heb geloofd. Gezien het feit dat eergisteren twee dagen geleden is, kan ik daarom moeilijk een brief schrijven naar een God waarin ik niet geloof. Klinkt vaag, maar ik zal het eventjes uitleggen. Ik voelde me al een tijdje kut, nou voel ik me eigenlijk altijd vrolijk, dus dat was al heel raar voor mij, ik voelde me alsof ik niet mezelf kon zijn, alsof ik werd meegesleurd. Nou lees ik ook de logs van Ienje en Thomas regelmatig en dat gevoel van geen-tijd-voor-mezelf-hebben leek nu dus ook op mij van toepassing te zijn. Maar toen ik een tijdje ziek was (en niks kon doen, zeexc3xabn van tijd) merkte ik dat er meer was. Het was alsof ik werd meegesleurd door iets in mezelf, ik mezelf niet meer de mogelijkheid gaf om mezelf te zijn. Toen was het zondag, er was geen reden of aanleiding dat het zo was, maar plotseling geloofde ik gewoon niet meer, heel raar, maar het was over.

Toen pas ontdekte ik wat er werkelijk speelde, hoe erg ik allemaal gedachten en gevoelens had lopen onderdrukken. Op xc3xa9xc3xa9n of andere manier was er allemaal angst in mij gecrexc3xaberd, bang om ‘andere goden te dienen’ (consumentisme, afgoden, occultisme, seks, vanalles, gewoon genieten), ik was gesloten en stond nergens meer voor open. Daarnaast stond ik tegenover anderen een boodschap te verdedigen waar ik zelf eigenlijk helemaal niet achter stond. Hoe kan het nou dat je alleen naar de Hemel zou gaan als je in Jezus geloofd? Terwijl sommige veel rechtvaardigere mensen simpelweg nog nooit van Jezus hebben gehoord? Waarom is homosexualiteit verkeerd? Daarnaast zorgden alle zaken van het geloof ervoor dat ik eigenlijk nooit kon stoppen erover te denken, het klopte namelijk voor mij allemaal niet en ik bleef net zolang denken tot ik een logischklinkende verklaring had gevonden. ‘s Avonds voelde ik me schuldig als ik te moe was om te bidden, dan ging ik toch bidden, waardoor ik weer aan het denken sloeg en de volgende twee uur kon ik dan de slaap niet vatten. Daarnaast schaamde ik me ook wel voor m’n geloof, vooral omdat ik het allemaal ook niet kon verklaren, maar toch wilde ik wel graag anderen vertellen over de goedheid van God, want die ervaar(de) ik wel degelijk. Terwijl ik zelf in de kreukels lag.

Nu ik zo terugkijk klinkt het allemaal heel dom van mezelf, maar dat heb ik op die momenten nooit zo ervaren. Al deze dingen heb ik xc3xa9xc3xa9n keer eerder met iets gehad, toen had ik ook zo’n ‘fase’, maar dat was een totaal ander iets. In die tijd geloofde ik dat alle buitenlanders het land uit moesten en soortgelijke dingen. Juist door het geloof (mijn ‘tweede fase’ dus) ben ik daar vanaf gekomen en daarom wil ik deze twee dingen ook niet over xc3xa9xc3xa9n kam scheren. Door het geloof ben ik gestopt met dat racisme, door het geloof ben ik gaan inzien dat ik vaak over dingen oordeel waarin ik zelf ook verkeerd zit, door het geloof heb ik geleerd open te staan voor anderen en het te begrijpen als iemand gekwetst wordt door iets wat totaal niet kwetsend lijkt. Kortom: door het geloof heb ik geleerd echt lief te hebben en open te staan voor IEDEREEN, Jezus is daar voor mij het perfecte voorbeeld van, alleen heeft het geloof zoals het in Paulus’ brieven, Handelingen en andere boeken wordt beschreven er op een gegeven moment toe geleid dat ik mezelf wilde veranderen, teveel wilde veranderen.

Nu weet ik echt niet meer wat ik geloof, maar het feit dat ik weer gewoon kan denken wat ik wil is heel erg bevrijdend. Ik geloof wel dat er ‘iets’ is, wat ik voor het gemak dan maar God noem. Ik geloof dat de aarde niet zomaar uit het niets is ontstaan met al haar prachtige natuur, dieren en onmogelijk goed werkende systemen, waaronder het meest bijzondere wat er bestaat: De mens. Ook zijn er zo nu en dan dingen die txc3xa9 toevallig zijn om gewoon toevallig te kunnen zijn. Er zijn zulke mooie dingen op aarde en daar moet je van genieten, maar er zijn ook hele vervelende dingen en die moet je niet zomaar over het hoofd zien. Ik heb gemerkt dat ik te vaak zxc3xb3 overtuigd ben van mijn eigen mening, dat ik van een ander niks meer kan leren. Ik ben vaak zxc3xb3 druk bezig met mezelf, dat ik de ander over het hoofd zie. Het maakt allemaal niet uit wat je nou precies gelooft en wat niet, als je open staat voor de ander kun je veel meer bereiken.

"Al sprak ik alle talen van mensen en engelen:
als ik geen liefde had,
was ik niet meer dan een schetterende trompet,
een galmend bekken.

Al gaf ik mijn hele bezit weg
voor eten voor de armen,
al gaf ik mijn lichaam
en kon ik me daarop beroemen:
als ik geen liefde had,
zou het geen verschil maken."

~ Kor. 13:1-3

Terug van mijn eerste keer Taizxc3xa9. Vier uur en zes minuten al sta ik weer met beide benen op de grond. Vreemd genoeg vind ik het hier te stil. Niet qua geluid, dat is er genoeg. Ik mis iets anders, het is hier te druk, iedereen walst weer gewoon in het dagelijks leven en ik sta nog stil.

Stil.

Morgen weer naar school, muziek-PO, wiskundehuiswerk, daarna weer werken, presentaties van Dublin. Alles schreeuwt, krijst om aandacht. Maar ik wil het nog eventjes niet horen, ik kxc3xa1n het nog niet horen. De vogeltjes uit de stiltetuin zijn voor de gelegenheid even in mijn vensterbank gaan zitten en zitten vrolijk te fluiten en als ik hxc3xa9xc3xa9l goed luister, hoor ik de broeders in Taizxc3xa9 "Mon xc3xa2me se repose en paix sur Dieu seul" zingen, alleen bij God kan mijn ziel rust en vrede vinden.

Ik sluit mijn ogen en neurie zachtjes met ze mee. Nog even, laat me nog even stilstaan.